Το Κατώφλι

Πριν από το πρώτο άστρο, το κενό έστεκε άψογο. Τίποτα δεν έλειπε· τίποτα δεν είχε ακόμη τολμήσει να υπάρξει. Ύστερα, ρήξη· ένα μοναδικό ψεγάδι φωτός που έσκισε το κενό. Άστρα χύθηκαν από το ρήγμα· η ύλη έπηξε γύρω απ' την πληγή. Εκείνη η πρώτη βία ζει μέσα σου. Την κουβαλάς εκεί όπου η ανάσα ξύνει κόκαλο. Το αγέννητο άστρο μαθαίνει τα πλευρά σου από μέσα. Ένα άνοιγμα μόνο, κι ό,τι δεν είχε όνομα σχίζει δρόμο προς την ύπαρξη.

Η Οδός

Το άψογο σκοτάδι περιμένει με την ακινησία ενός θεού που δεν σ' έχει ανάγκη. Ακουμπάς τα χέρια πάνω του, κι ο φόβος σου χαμηλώνει τη φωνή του. Περίμενε, ψιθυρίζει. Μελέτησε. Άσε το φως να γίνει αντάξιο του σκοταδιού. Μα το σκοτάδι δεν είναι ιερό· είναι μόνο αράγιστο. Εσύ είσαι η ρήξη του. Το σύμπαν δεν περίμενε να γίνει άξιο. Πρώτα ήρθε η πληγή. Ύστερα ο κόσμος. Ας είναι ψεγάδι το πρώτο σου φως. Ας χάσει το σκοτάδι την τελειότητά του. Ας αρχίσει.

Η Σκιά

Στα δεκαεννιά της, κάτι αγέννητο χτύπησε κάτω απ' τα πλευρά της. Εκείνο το βράδυ, η Ένθερμη έσκισε τη μεμβράνη και βύθισε τα χέρια της μέσα στο κρύο. Τράβηξε έξω ένα άστρο που δεν άντεχε ακόμη τον αέρα. Έτρεμε στις παλάμες της, ύστερα σκοτείνιασε. Πολύ νωρίς, ψιθύρισε μια φωνή μέσα απ' το κρύο. Δεν άκουσε. Βδομάδες μετά, άπλωσε ξανά. Το επόμενο μαύρισε στα χέρια της πριν ζήσει αρκετά για να αποκτήσει όνομα. Χρόνια αργότερα, κάτι χτύπησε ξανά κάτω απ' τα πλευρά της. Τα χέρια της πετάχτηκαν, ύστερα πάγωσαν. Στάσου. Κάτω απ' την πίεση, ένα ζωντανό άστρο ζητούσε χρόνο. Για πρώτη φορά, κοίταξε τα χέρια της αντί να τα υπακούσει. Τα είδε όλα: κάθε μικρό φως που είχε σύρει στο κρύο πριν προλάβει ν' ανασάνει. Ένας ουρανός νεκρογέννητων άστρων. Τα χέρια της κινήθηκαν σαν ξένα – κιόλας στη μεμβράνη, κιόλας να σκίζουν – ενώ το στάσου γεννιόταν ακόμη πίσω απ' τα δόντια της. Άντεξε μία ανάσα παραπάνω απ' τα άλλα. Ύστερα η παλάμη της κράτησε μόνο το κρύο. Στέκεται ξανά μπροστά στη μεμβράνη, με τις παλάμες να πονούν. Αυτή τη φορά, ψιθυρίζει. Η μεμβράνη έχει ακούσει το αυτή τη φορά περισσότερες φορές απ' όσες εκείνη θυμάται, και περιμένει. ❖ Ο Καθαγιασμένος έσκισε τη μεμβράνη μία φορά, κι ό,τι αναδύθηκε ήταν αρκετά άρτιο για να λατρευτεί. Ο θαυμασμός έπηξε στη ρωγμή, ώσπου η πληγή έμοιασε με αριστούργημα. Εκείνος ερωτεύτηκε την αντήχηση. Αν ανοιγόταν ξανά, το αριστούργημα θα γινόταν πάλι αρχή. Έτσι σφράγισε την πληγή με χρυσάφι. Έκανε τη ρήξη ιερό, το σχίσιμο λείψανο, και προσκύνησε την πόρτα που δεν θα άνοιγε. Δεκαετίες αργότερα, το σκοτάδι κάτω απ' τα πλευρά του σαλεύει. Ένα νέο άστρο, ωμό και βαρύ, αρχίζει να χτυπά. Του ζητά να υπάρξει ξανά ατελής. Μα αν απαντήσει, θα ραγίσει η ζωή που πέρασε για απόδειξη. Στέκεται μπροστά στους μαθητές του και διδάσκει το παλιό φως. Κάτω απ' το χρυσάφι, το νέο άστρο χτυπά μία φορά, δεύτερη, ζητώντας τον ζωντανό άνθρωπο κάτω απ' τη σφραγίδα. Όχι τώρα, λέει στον εαυτό του. Όταν η στιγμή θα το αξίζει. Μέσα του, το χτύπημα χαμηλώνει. Η σφραγίδα κρατά. Απομένει άμεμπτος: στιλβωμένος τάφος, ακόμη ζεστός εκεί όπου έσβησε το άστρο.

Η Τομή