Το Κατώφλι

Πριν το πρώτο άστρο, το κενό ήταν απόλυτο. Τίποτα δεν έλειπε, γιατί δεν υπήρχε τίποτα για να λείψει. Έπειτα, ρήξη· ένα σημείο φωτός που σκίζει το κενό για να υπάρξει. Άστρα άναψαν από τη ρωγμή· ύλη συμπυκνώθηκε γύρω απ' την πληγή. Το σύμπαν υπάρχει επειδή το κενό ράγισε. Από την ίδια ακριβώς ρήξη είσαι φτιαγμένος. Κουβαλάς την πίεσή της πίσω απ' το στέρνο – ένα σφίξιμο εκεί που η ανάσα ξύνει το κόκαλο. Ένα άστρο αγέννητο χτυπά τα πλευρά σου. Μια ρήξη μόνο – και ό,τι κρατάς κρυφό, σχίζει τον ιστό για να υπάρξει.

Η Οδός

Το άψογο σκοτάδι περιμένει. Φορά τη γαλήνη ενός θεού που δεν σε έχει ανάγκη. Πιέζεις τον ιστό του· το σκοτάδι σπρώχνει πίσω. Ο τρόμος μεταμφιέζεται σ' ευλάβεια. Περίμενε, ψιθυρίζει. Μελέτησε. Άσε το φως να γίνει αντάξιο του σκοταδιού. Μα το σκοτάδι δεν είναι ιερό· είναι μόνο ανέγγιχτο. Η ρωγμή του είσαι εσύ. Το σύμπαν δεν περίμενε. Ξεκίνησε με μια ρήξη – η πληγή πριν τον κόσμο. Άσε το πρώτο σου φως να είναι λάθος. Άσ' το να είναι αμυδρό. Άσ' το ν' αρχίσει.

Η Σκιά

Το πρώτο τρεμούλιασμα ήρθε στα δεκαεννιά της – μια θέρμη κάτω απ' τα πλευρά της, να ζητά έξοδο. Εκείνο το βράδυ, η Ένθερμη έσκισε τη μεμβράνη. Μια καύτρα άναψε στην παλάμη της – ακατέργαστη, αδιαμόρφωτη – το ίδιο το σκοτάδι παίρνοντας φως. Έτρεμε μια στιγμή· έπειτα, στάχτη. Πολύ νωρίς, ακούστηκε ένας ψίθυρος από το κρύο. Η Ένθερμη δεν άκουσε. Βδομάδες μετά: νέο τρεμούλιασμα, νέο σκίσιμο, νέος καπνός. Χρόνια περνούν. Ουλές συσσωρεύονται. Ωσότου ένα βράδυ το τρεμούλιασμα ξεκινά, τα χέρια της πετάγονται – και παγώνουν. Στάσου. Κάτω από το κάψιμο, κάτι αργό ικέτευε να ριζώσει. Για πρώτη φορά, κοιτάζει κάτω αντί να απλώσει. Τις βλέπει – κάθε καύτρα που είχε σύρει στο κρύο πριν προλάβει να πάρει ανάσα. Ουρανό θνησιγενών αστεριών. Τα χέρια της κινούνται πριν προλάβει να σταματήσει. Σκίζουν. Απλώνουν. Αυτή η καύτρα κρατά μια ανάσα παραπάνω. Κλείνει τη γροθιά της γύρω απ' τον καπνό. Η μεμβράνη επουλώνεται. Όπως κάνει πάντα. Στέκεται στο σκίσιμο τώρα, με τις παλάμες να καίνε. Κάπου βαθιά, αχνό τρεμούλιασμα ακόμη. Αυτή τη φορά θα 'ναι αλλιώς, ψιθυρίζει. Τα χέρια της το έχουν ξανακούσει. ❖ Ο Σφραγισμένος έσκισε τη μεμβράνη μια φορά, και ό,τι αναδύθηκε από το ρήγμα ήταν άρτιο. Ο κόσμος συγκεντρώθηκε γύρω από το ρήγμα του και το αποκάλεσε αριστούργημα. Εκείνος όμως ερωτεύτηκε την αντήχηση. Να σκίσει ξανά θα σήμαινε ομολογία – πως το πρώτο φως δεν ήταν και το τελευταίο. Ο άψογος μύθος θα ράγιζε. Σφράγισε λοιπόν την πληγή με χρυσάφι. Έγινε ο φύλακάς της. Έχτισε μια αρχιτεκτονική γύρω απ' τον θρίαμβό του, κωδικοποίησε τη γωνία του σχισίματος, δίδαξε την ανατομία της σπίθας – ένας δάσκαλος του φωτός που ήταν κάποτε. Κανείς δεν πρόσεξε – πόσο μάλλον ο ίδιος – πως πλέον δεν φλεγόταν. Δεκαετίες αργότερα, το σκοτάδι κάτω απ' τα πλευρά του σάλεψε ξανά. Ένα νέο άστρο, ωμό και βαρύ, άρχισε να χτυπά. Του ζητούσε να φανεί ανέτοιμος, ατελής – ένα ζωντανό, εύθραυστο πλάσμα ξανά. Να απαντήσει σήμαινε να γκρεμίσει την αρχιτεκτονική που είχε γίνει. Τις διαλέξεις, τους μαθητές, το αριστούργημα – σκαλωσιά γύρω από μια μόνη ρωγμή, και η ρωγμή προ πολλού σφραγισμένη. Στεκόταν μπροστά στους μαθητές του· το χτύπημα εντάθηκε. Για μια στιγμή, το χέρι του σηκώθηκε, και ξανάπεσε. Δεκαετιών χρυσάφι σφράγιζε την πληγή. Να ραγίσει τώρα σήμαινε να ομολογήσει πως ήταν ακόμα πράγμα που σπάει. Όχι τώρα, είπε στον εαυτό του. Αργότερα. Όταν η στιγμή θα του αξίζει. Πίεσε τα χέρια στο στήθος του. Η τοιχοποιία κράτησε. Κάτω απ' τα πλευρά του, το χτύπημα επιβραδύνθηκε κι έσβησε. Η θέρμη κρύωσε κι έγινε πόνος – αθόρυβος, μόνιμος. Απομένει ένα αρράγιστο σκεύος. Ένας στιλβωμένος τάφος για ένα σύμπαν που πέθανε μέσα στο στήθος του.

Η Τομή