Τέλος

Κάθε εαυτός που θα μπορούσες να γίνεις, και κάθε εαυτός που η σμίλη θα σκοτώσει, φωλιάζει στις φλέβες σου. Το πρώτο χτύπημα είναι απώλεια: θρύψαλα πέφτουν· μαζί τους πέφτει και το σχήμα που ήσουν. Μέσα στην ωχρή πληγή, μια γραμμή αναδύεται – μία που δεν θα χάραζες ποτέ από επιλογή. Η γραμμή γίνεται μέλος. Το μέλος, στάση. Η στάση, βλέμμα. Η σμίλη πέφτει. Η πέτρα σε κοιτάζει.