Το Κατώφλι

Χρόνια έσφιγγες εργαλεία φτιαγμένα για ξένα χέρια. Η σμίλη πολεμούσε τα νερά του ξύλου· η πένα δεν καθόταν ποτέ, όπως κι αν έγερνες τον καρπό. Το καθένα κάθισε στην παλάμη ίσα όσο χρειαζόταν για να μοιάζει δικό σου – αρκετά για να βγάλεις κάλους εκεί όπου το δέρμα σου δεν ήταν πλασμένο να σκληρύνει. Ο πόνος έγινε η στάση σου. Έπαψες να ακούς το ξύλο να σε αρνείται γιατί δεν έπαυε ποτέ. Τα κόκαλά σου έμαθαν το ψέμα και είπαν τη συνήθεια άνεση. Το χέρι κλείνει γύρω από μια άλλη λαβή. Τα δάχτυλα βρίσκουν αυλάκια που δεν ήξεραν πως έψαχναν. Ο καρπός βρίσκει τη θέση του. Η γωνία είναι ανάπαυση. Και τότε, πίσω από τα πλευρά, μια αντήχηση. Σαν να ήταν όλο σου το σώμα τεντωμένη χορδή, κι αυτό να ήταν το κούρδισμά της.

Η Οδός

Τα χέρια σου τρέμουν. Όχι από το βάρος, μα απ' αυτό που ζητά. Έχεις ξαναπλανηθεί από τέτοια σιγουριά. Έχεις ορκιστεί σε εργαλεία που σώπασαν στα χέρια σου. Κάθε φορά η ίδια σιγουριά. Κάθε φορά το ίδιο ψέμα. Το ακουμπάς κάτω. Τα δάχτυλα ανοίγουν. Το γνώριμο σε τυλίγει: ονόματα, ιστορίες, η έγκριση όσων σε είδαν να διαλέγεις σωστά. Πρώτα έρχεται η ανακούφιση. Ύστερα ξαναπιάνει ο πόνος. Η αντήχηση βαθαίνει. Σε ξυπνά τις νύχτες. Οι μέρες γεμίζουν θόρυβο· ακόμα κι ο θόρυβος υποχωρεί. Το κάλεσμα ζει στη σιωπή όπως η μουσική κοιμάται στο ξύλο. Δεν περιμένει να γίνει αληθινό. Περιμένει χέρια.

Η Σκιά

Ο Αναζητητής ακούει τη νότα και το στέρνο του απαντά πριν προλάβει εκείνος. Το χέρι του υψώνεται μια φορά. Γυρίζει πίσω. Ο φόβος του λάθους ντύνεται με ευλάβεια. Μία νότα παιγμένη θα δολοφονούσε τη μουσική των υπολοίπων. Έτσι δεν απαντά στη νότα· τη φυλά σαν κειμήλιο. Ακουμπά το εργαλείο στο ράφι, λαδώνει τη λαβή και υπόσχεται να γυρίσει πριν στεγνώσει το λάδι. Φτάνουν κι άλλα εργαλεία, το καθένα με τα δικά του νερά, τη δική του μικρή απαίτηση. Τα αποκτά κι αυτά. Το ράφι γίνεται τοίχος. Ο τοίχος γίνεται βωμός. Τα ξεσκονίζει κατά είδος. Μπορεί να μιλάει με τις ώρες για όργανα που κράτησε αθώα από τα χέρια του. Τον πρώτο χρόνο λέει: Θα γυρίσω όταν μάθω. Τον πέμπτο: Αφοσιώθηκα στη γνώση. Στο τέλος: το κατώφλι είναι ιερότερο από τον ναό. Η σκόνη κάθεται σε κάθε άθικτη λαβή μέσα στο μαυσωλείο που έχτισε. Τα εργαλεία τον επιζούν: κανένα φθαρμένο από χρήση, κανένα μαθημένο να τραγουδά. ❖ Η Έντιμη άκουσε τη νότα κάποτε, νέα ακόμα, πριν καταλάβει τι θα της κοστίσει. Η αντήχηση ήταν αναμφισβήτητη· το ίδιο κι η απαίτησή της: να απογοητεύσει όλους όσοι είχαν ήδη διαλέξει το φορτίο της για λογαριασμό της. Το σκεπάρνι του πατέρα της περίμενε στη γωνία· μύριζε πεύκο και παλιό ιδρώτα, γυαλισμένο εκεί όπου το είχε πιάσει η παλάμη του. Διάλεξε το φορτίο που της είχαν γυαλίσει. Πρώτα είπε την αντήχηση νιότη. Ύστερα εγωισμό. Ύστερα αχαριστία. Κι όταν η αντήχηση, από τόση άρνηση, έγινε ψίθυρος, είπε τη σιωπή απόδειξη. Σηκώνει το σκεπάρνι και το λέει χρέος. Κάθε πρωί ξυπνά με το βάρος του· κάθε χτύπημα τραντάζει κόκαλα πλασμένα για άλλη γωνία. Χτίζει θρησκεία γύρω απ' τον πόνο: όχι κάλεσμα, δοκιμασία. Πεθαίνει με τη λάθος λαβή στη χούφτα, κουφή από τη νότα που έθαψε ζωντανή. Κάπου, το αληθινό της εργαλείο αναπαύεται σε ξένο χέρι, μαθαίνοντάς του τη λαβή που τα δικά της κόκαλα λαξεύτηκαν για να κρατούν.

Η Τομή