Το Κατώφλι

Ξυπνάς με γεύση σκουριάς. Άλλο πρωί δεν έχεις γνωρίσει. Οι αμμόλοφοι καταπίνουν κάθε ορίζοντα. Όλοι όσοι ξέρεις πίνουν απ' την όαση και το λένε αρκετό. Για χρόνια, το ίδιο κι εσύ. Γονατίζεις στην άκρη του νερού, κυρτώνεις τις παλάμες και πίνεις. Το νερό είναι χλιαρό. Το στομάχι γεμίζει, μα πιο βαθιά χάσκει ένα κενό, λαξεμένο από μια παλίρροια που δεν γνώρισες ποτέ. Μερικές νύχτες δονείται κάτω απ' την ακοή, εκεί όπου η ανάσα βρίσκει το κόκαλο. Δεν το μαρτυράς σε κανέναν. Κάθε πρωί, η σκουριά επιστρέφει. Το κενό δεν γνωρίζει άλλη γλώσσα. Για χρόνια, το βαφτίζεις αρρώστια: ένα ψεγάδι που πρέπει να θάψεις. Μα το κενό είναι αρχαιότερο από τ' όνομά σου· ήταν εδώ πριν από σένα. Μια αυγή, ένας άνεμος μαστιγώνει το πρόσωπό σου· βαρύς από αλάτι και κρύος, γεννημένος από μια κατεύθυνση δίχως χάρτη. Το κενό αντηχεί.

Η Οδός

Αλμύρα στον άνεμο. Πίσω σου, η παλιά ζωή περιμένει. Η όαση θα βρίσκεται εκεί κάθε πρωί ως το τέλος – αρκετή για να συντηρεί την ανάσα, μα ποτέ για να σε ξυπνήσει. Το κορμί σου αποζητά τη λίμνη, μα το κενό σε τραβά ανατολικά. Τρέμοντας στο χείλος όλων όσων σε κράτησαν ζωντανό, γυρνάς την πλάτη στο νερό. Οι μέρες που ακολουθούν σε γδέρνουν ως το κόκαλο, σε στύβουν ως το αλάτι. Κάποια πρωινά το σώμα αρνείται να σηκωθεί. Ένα φάντασμα ψιθυρίζει· το κενό σε ξεγέλασε· δεν υπάρχει ωκεανός· εγκατέλειψες το μόνο νερό που υπάρχει. Τα πόδια απαντούν μόνα τους. Όταν η φωνή σε καλεί πίσω, υψώνεις ένα μόνο χέρι χωρίς να γυρίσεις. Τα χείλη ματώνουν και το στόμα ξεχνά το νερό. Η άμμος παραδίδεται στον βράχο, και το αλάτι ακονίζει τον άνεμο. Το κενό σωπαίνει. Τα γόνατα χτυπούν στην πέτρα, κι η βουή σε καταπίνει. Ανοίγεις το στόμα και το αλάτι ορμάει σαν νόστος. Η σκουριά διαλύεται. Η πέτρα συναντά την παλίρροια που ήξερε πάντα.

Η Σκιά

Η Ευγνώμων γεύεται τον αλμυρό άνεμο και οπισθοχωρεί, τρέχοντας πίσω στη χλιαρή ασφάλεια της όασης. Γονατίζει, σηκώνει το χλιαρό νερό στο φως. Η θάλασσα, ψιθυρίζει. Ήταν πάντα εδώ. Στολίζει τις όχθες με λευκές πέτρες, βαφτίζοντας την καθεμία. Κάθε αυγή πίνει, χαρίζοντας στο στάσιμο νερό νέους τίτλους – βαθύ, απέραντο, σπίτι – ονόματα που δεν είχε χρειαστεί ποτέ πριν τον άνεμο. Ταξιδιώτες καταφτάνουν με σκισμένα χείλη. Τους πλένει τα πόδια, στάζει νερό στα στεγνά χείλη τους, και παραμερίζει απαλά τα μαλλιά απ' τα μέτωπά τους. Ξεκουράσου, ψιθυρίζει. Έχεις ήδη φτάσει. Όσοι αγναντεύουν ανατολικά, τους κρατά παραπάνω. Ο πόθος ξεθωριάζει. Το έμαθα μόνη μου. Θα το μάθεις κι εσύ. Οι περισσότεροι μένουν. Μερικά πρωινά, ξυπνά με γεύση αλατιού και χαμογελάει. Η θάλασσά μου φουσκώνει για να με βρει. Δεν ρωτά ποτέ πώς έφτασε το αλάτι στην έρημο. Μια φορά, ένα κορίτσι ρωτά τι κουβαλά ο άνεμος. Το κενό αντηχεί· μια καθαρή νότα – και για μια ανάσα, οι αμμόλοφοι αποκαλύπτονται γι' αυτό που πραγματικά είναι· δρόμοι. Οι κόμποι των χεριών της ασπρίζουν πάνω στην όχθη. Ύστερα: Τίποτα, παιδί μου. Ο άνεμος δεν κουβαλά τίποτα. Πεθαίνει χαμογελώντας στην άκρη του νερού, με τις παλάμες ακόμα κυρτωμένες. Όταν τη βρίσκουν, αλάτι λαμπυρίζει στις πτυχές των χεριών της. Μια θάλασσα που κράτησε, μα αρνήθηκε να γευτεί. ❖ Ο Εγκρατής στέκεται μπροστά στους αμμόλοφους, αντικρίζοντας την καταχνιά εκεί που ο ουρανός αιμορραγεί μέσα στην άμμο. Μια σκέψη τον λούζει σαν παγωμένο νερό· κι αν η δίψα δεν είναι χάρτης, αλλά πυρετός; Οι ώμοι του χαλαρώνουν. Ο ορίζοντας μικραίνει στο μέγεθος μιας απόφασης. Το σούρουπο, σκάβει έναν λάκκο, αρκετά βαθύ για να κόβει τον αέρα, αρκετά βαθύ για να θάψει τον ορίζοντα. Κουλουριάζεται μέσα του, με τα χείλη πιεσμένα στο ξερό χαλίκι. Ως την αυγή, η ακινησία γίνεται ανυπόφορη. Ορμά προς την πρώτη αναλαμπή, φτάνει λαχανιασμένος, και βρίσκει μόνο σκόνη. Ως το σούρουπο, σκάβει ξανά. Μια φορά, με το πρώτο φως, περιπλανιέται ανατολικά χωρίς να το αποφασίσει. Ο αέρας πυκνώνει από αλμύρα. Το κενό φουσκώνει στο στήθος του σαν παλίρροια – μα συγκρατείται. Είναι απλώς πυρετός, ψιθυρίζει. Και γυρνάει πίσω. Αυτός γίνεται ο ρυθμός του· το σώμα τραβά, ο νους διορθώνει· ο νους διορθώνει, το σώμα τραβά. Σίγουρα, λέει μέσα του κάθε φορά που σταματά, αυτό είναι αρκετό. Τον βρίσκουν χρόνια αργότερα, δέκα βήματα από τον τελευταίο του λάκκο. Οι πατημασιές του στροβιλίζονται γύρω απ' τον λάκκο· μια προσευχή που κυκλώνει τον ίδιο της τον εαυτό. Η θάλασσα απείχε τρεις μέρες ανατολικά.

Η Τομή