Το Κατώφλι

Πέφτει μια λέξη. Κάτω απ' το δέρμα, η ουλή σφίγγει: παλιά κλωστή τεντωμένη πριν την προφτάσει η σκέψη. Ο οίκτος στέκεται στην κορυφογραμμή και πετά κουβέρτες στην πλαγιά: αρκετά κοντά για να μοιάζει καλοσύνη, αρκετά μακριά για να μείνει στεγνός. Μα η ουλή ξέρει το ανάγλυφο· σε τραβά προς το ��ρύο που τη γέννησε. Οι μπότες σου σπάνε την κρούστα. Ο άνεμος ακονίζεται. Πάγος κάθεται στις βλεφαρίδες σου. Μέχρι να τους φτάσεις, το κρύο είναι κιόλας μέσα σου.

Η Οδός

Βυθίζεσαι στο χιόνι δίπλα τους. Όλο σου το είναι τραβά προς τη στεγνή κορυφογραμμή – προς την ανακούφιση να φωνάζεις οδηγίες από ψηλά. Κάθε λέξη θα ανέβαινε την πλαγιά χωρίς εκείνους. Μένεις ώσπου η φυγή χάνει το όνομα του ελέους. Η ανάσα τους είναι ρηχή· η δική σου επιβραδύνει για να τη συναντήσει. Το κρύο σε παίρνει όπως τους πήρε· πρώτα πνεύμονες, ύστερα πλευρά, ύστερα ο αργός πόνος πίσω απ' το στέρνο. Ανάμεσά σας, μια σπιθαμή χιόνι σκουραίνει. Κανείς ζεστός. Κανείς μόνος. Τα μάτια τους βρίσκουν τα δικά σου και δεν ζητούν τίποτα. Μένεις ώσπου η παραμονή παύει να είναι επιλογή. Η ουλή σου μαλακώνει· ούτε γιατρεμένη ούτε κλειστή, μα δεν είναι πια το μόνο κρύο πράγμα ανάμεσά σας.

Η Σκιά

Η Ψύχραιμη κατέβηκε κάποτε ως κάτω, δίχως κορυφογραμμή και δίχως σχοινί. Το κρύο μπήκε στους πνεύμονές της κι από τότε δεν έφυγε ολότελα. Τώρα γονατίζει στην κορυφογραμμή πάνω απ' το κοίλωμα – αρκετά χαμηλά για να τους ακούει, αρκετά ψηλά για να μείνει στεγνή. Διαβάζει το μελάνιασμα στο δέρμα τους και φωνάζει οδηγίες στην πλαγιά, κρατώντας τους ζωντανούς άλλη μια ώρα. Ένα βράδυ, ένας άντρας κείτεται κάτω, πέρα από το ρίγος. Τον κρατά με τη φωνή της – σταθερή, κάθε λέξη λαβή. Το χρώμα του γυρίζει. Ρίχνει το σχοινί κι εκείνος σκαρφαλώνει. Στο χείλος κάθεται δίπλα της, τρεμάμενος. Τον τυλίγει σε μαλλί και ονομάζει τις επόμενες προδοσίες του σώματος: τη ναυτία, την εξάντληση. Κοιτάζει τα χέρια της. Στεγνά. Το παλτό της ούτε καν σκούρυνε. Ξέρεις αυτό το κρύο, της λέει. Την επόμενη φορά, άσε να σκουρύνει και το δικό σου παλτό. Τα γόνατά της γέρνουν προς το χείλος. Ο παλιός πάγος ξυπνά στους πνεύμονές της και την κλειδώνει όρθια. Όταν η ανάσα της επιστρέφει, η φράση είναι κιόλας εκεί: Είμαι πιο χρήσιμη εδώ. Εκείνος φεύγει ζεστός. Θα λέει πως του έσωσε τη ζωή. Δεν θα κάνει λάθος. Χρόνια μετά, γονατίζει σε μια άλλη κορυφογραμμή, τα χέρια του στεγνά σαν τα δικά της. Φωνάζει ό,τι κάποτε τον έσωσε. Κάτω, ένας άντρας κοιτάζει ψηλά. Η ζεστασιά πέφτει πάνω του σαν πάγος. ❖ Ο Σπλαχνικός κατεβαίνει σαν ανοιξιάτικο λιώσιμο – πολύ γρήγορα, πολύ ζεστά. Πριν διαβάσει τον πάγο, το κοίλωμα πλημμυρίζει. Το χέρι του βρίσκει τον ώμο τους. Για μια ανάσα μένει εκεί – το βάρος σχεδόν αρκετό. Ύστερα μιλά. Πριν προλάβουν να τελειώσουν μια πρόταση, την έχει τελειώσει εκείνος – πιο λεία, πιο ζεστή, ήδη στραμμένη προς το στόμα του. Κρατά την πληγή τους στο φως της μέρας, γυρίζοντάς τη στις παλάμες του. Όταν την επιστρέφει, έχει πια τα δακτυλικά του αποτυπώματα. Τον βλέπουν να κουβαλά τον πόνο τους προς τα πάνω, στο φως, διπλωμένο για να χωρέσει στις παλάμες του. Αυτό που κατακάθεται στη θέση του είναι πιο κρύο: η σιωπή κάποιου που είχε ένα μόνο πράγμα και τώρα το ακούει να ζει στα χείλη ενός άλλου άντρα.

Η Τομή