Το Κατώφλι

Το σαγόνι σου κρατά το σχήμα όσων δεν λες. Το δωμάτιο γέρνει. Άλλοι περπατούν την κλίση σαν ίσιο πάτωμα· κάδρα κρεμασμένα ίσια με τους στραβούς τοίχους, πέλματα μαθημένα να μη διαμαρτύρονται. Τόσο καιρό την περπάτησαν που την είπαν σπίτι. Κάποτε κι εσύ. Τα θεμέλια βογκάνε. Η ραχοκοκαλιά σου απαντά. Σκόνη σοβά σιγοπέφτει σαν αργό χιόνι. Στο ταβάνι, οι ρωγμές βρίσκουν η μία την άλλη. Ο αστράγαλός σου σφίγγει. Μέσα στον τοίχο, ένα καρφί ξεκολλάει λίγο λίγο· κάθε χιλιοστό, κι ένας οξύς τριγμός. Το σαγόνι σου ακόμα κρατά.

Η Οδός

Κανένα σπίτι δεν κρατά το ψέμα του πέρα απ' την αντοχή των αρμών του. Το χέρι σου πάει μόνο του στη βαριοπούλα· θέλει να ισιώσει το πάτωμα γκρεμίζοντας τα πάντα. Μα η βαριοπούλα δεν ξεχωρίζει τι έγειρε απ' αυτό που κράτησε. Χτυπά, κι αυτό που ακόμα βαστούσε πέφτει. Στέκεσαι στα ερείπια, επιτέλους ίσιος, επιτέλους μόνος. Δεν αφήνεις τη βαριοπούλα να κρίνει για σένα. Το ταβάνι βαραίνει ακόμα, κι εσύ αρχίζεις από κάτω. Χτυπάς κι ακούς: τι ηχεί ακόμα, τι έχει μαλακώσει απ' τη σήψη. Πρώτα στηρίζεις. Ύστερα ξηλώνεις. Αν ξηλώσεις πολύ νωρίς, η οροφή θα κατέβει μια σπιθαμή που δεν παίρνεται πίσω. Μερικές μέρες το χέρι σου βρίσκει τη βαριοπούλα. Μερικές μέρες την αφήνεις κάτω. Επισκευάζεις το πάτωμα ενώ στέκεσαι πάνω του. Δεν υπάρχει ασφαλές πάτημα· μόνο το επόμενο καρφί, η επόμενη ίσια ακμή που ψηλαφείς. Περνούν χρόνια. Ο πόνος γράφεται στις αρθρώσεις σου. Η σκόνη ασπρίζει τα μαλλιά σου πριν ισιώσει το πάτωμα. Τα χέρια σου σκάνε, κλείνουν, σκάνε ξανά. Μια μέρα σκοντάφτεις εκεί που το πάτωμα είναι επιτέλους ίσιο· το σώμα σου διορθώνει ακόμα μια κλίση που δεν υπάρχει πια. Για μια ανάσα, η ισορροπία μοιάζει με πτώση.

Η Σκιά

Ο Ευθύς αρνείται την κλίση. Το πρώτο του δωμάτιο έγερνε· από τότε εμπιστεύεται μόνο ό,τι μετριέται. Φέρνει μια κιμωλία και ένα αλφάδι. Εμπιστεύεται τη φούσκα περισσότερο από την ανάσα στους τοίχους. Την ακρίβεια τη λέει έλεος. Μετρά, σφηνώνει, υποστυλώνει τα πατώματα, ώσπου η φούσκα να σταθεί νεκρική στο κέντρο του γυαλιού. Όταν του λένε πως βουλιάζει το ίδιο το έδαφος, σφηνώνει το σπίτι κόντρα του, σαν να ήταν κι η γη άλλη μια σανίδα εκτός αλφαδιάς. Η δουλειά του είναι άψογη. Μα ένα σπίτι, σαν σώμα, αναπνέει στους αρμούς του. Ακόμα κι ο πιο τέλειος αρμός χρειάζεται χώρο για να δουλέψει το ξύλο. Κλείσε το σπίτι πολύ σφιχτά, και η πίεση περνά στα νερά του ξύλου. Όταν το έδαφος μετακινείται από κάτω, η τάση πάει στις ενώσεις. Κόβεται ο αρμός. Σκίζεται η καβίλια. Ανοίγουν οι σανίδες εκεί που έπρεπε να κρατούν. Το σπίτι λύνεται από μέσα. Κάθε σανίδα ίσια ακόμα. Κάθε αρμός ανοιχτός στον αέρα. ❖ Τα πατώματα τρέμουν, κι η Ευλαβική πέφτει στα γόνατα. Το σώμα της θυμάται τον πρώτο νόμο του σπιτιού: χαμήλωσε, και ίσως το ταβάνι σε λυπηθεί. Οι παλάμες της απλώνονται στο ξύλο που υποχωρεί. Ψηλαφεί τον τοίχο: κάθε ρωγμή, ιερή γραφή· κάθε βόγκος, ύμνος με λόγια που δεν ξέρει. Τα παιδιά της κληρονομούν το γονάτισμα πριν καταλάβουν τι προσκυνούν. Περπατούν με τον έναν ώμο σηκωμένο, τα δάχτυλα των ποδιών γαντζωμένα στις σανίδες· το σώμα τους λογαριάζει μια κλίση που κανείς δεν ονομάζει. Τους παινεύουν την ισορροπία· για το πάτωμα, κανείς δεν μιλά. Ύστερα η γη ησυχάζει. Το πάτωμα ισιώνει χωρίς εκείνη. Τα παιδιά της στέκονται στο διορθωμένο δωμάτιο, με τα χέρια ακόμα σηκωμένα προς ένα ταβάνι που δεν χρειάζεται πια να κρατούν.

Η Τομή