Το Κατώφλι

Ο χάρτης στα χέρια σου είναι απολίθωμα· παλιός κίνδυνος καθηλωμένος ίσα να διαβάζεται. Η ακινησία του είναι και δώρο και παγίδα. Το κύμα που σηκώνει τη γάστρα δεν χρωστά τίποτα στο μελάνι. Το κατάστρωμα φεύγει κάτω απ' τα πόδια σου. Ύστερα το αλάτι, το τιμόνι που αφηνιάζει στα χέρια σου. Καθώς το κύμα σκαρφαλώνει στην κουπαστή, γεύεσαι τη θύελλα μια ανάσα πριν σκιστεί ο ουρανός. Ο χάρτης θυμάται πού επέζησαν άλλοι. Το νερό κρύβει το μέρος όπου μπορεί να μη σωθείς εσύ.

Η Οδός

Αλάτι στα μάτια, χάρτης στη γροθιά. Ο αρχάριος μέσα σου λαχταρά βεβαιότητα· μια πορεία ν' ακολουθήσει. Τη φοράς σαν πανοπλία. Σαν πανοπλία, σε τραβά στον πάτο. Ο καπετάνιος μέσα σου ξέρει αυτό που ο αρχάριος δεν αντέχει: η απόλυτη βεβαιότητα οδηγεί ίσια στον ύφαλο. Κάθε κανόνας τηρημένος, κάθε πορεία σωστή. Όλες οι ψυχές χαμένες. Κρατάς και τα δύο: χάρτη στο ένα χέρι, τιμόνι στο άλλο. Ο χάρτης λέει δεξιά· τα κόκαλά σου τραβούν αριστερά. Για μια ανάσα, είστε δύο ναύτες στο ίδιο σκαρί, ο καθένας βέβαιος πως ο άλλος θα σε σκοτώσει. Όλα υποτάσσονται σε μία ερώτηση: θα δουν οι δικοί σου λιμάνι ως το πρωί;

Η Σκιά

Η αβεβαιότητα μπήκε μέσα του από τα χέρια του πατέρα του. Εκείνα τα χέρια κυβερνούσαν με το ένστικτο είκοσι χρόνια. Η θάλασσα τούς αποκρινόταν – ώσπου ένα πέρασμα δεν αποκρίθηκε. Ένας χάρτης έσωσε τον γιο στα νερά που σκότωσαν τον πατέρα. Δεν εμπιστεύτηκε ποτέ τίποτ' άλλο. Χτίζει ιερό από χαρτί. Χαράζει ακτογραμμές ώσπου τα δάχτυλά του να τις γνωρίζουν στο σκοτάδι. Ο χάρτης τούς σώζει τίμια: μια φορά στην ομίχλη, μια στη μαύρη βροχή, μια με τον ύφαλο κιόλας να ανασαίνει κάτω απ' την καρίνα. Κι έτσι, όταν τα κύματα λένε ένα κι ο χάρτης άλλο, διορθώνει τα κύματα. Η θάλασσα ψεύδεται. Το μελάνι θυμάται. Ένα βράδυ, η γάστρα τρέμει σ' ένα ρεύμα που κανένας χάρτης δεν είχε ποτέ σημειώσει. Το γεύεται πριν προλάβει το μελάνι να το ονομάσει: το νερό εδώ είναι λάθος. Πολύ ρηχό· πολύ ακίνητο. Ο πατέρας του ξυπνά μες στο αίμα του και απλώνει χέρι στο τιμόνι μέσα από τα χέρια του. Για μια ανάσα, τα χέρια του ξέρουν πριν ξέρει ο ίδιος. Ύστερα το νερό τού επιστρέφει το σώμα. Σέρνει το βλέμμα στο χαρτί, σημειώνει το σφάλμα της θάλασσας στο περιθώριο και κρατά την πορεία του. Η γάστρα χτυπά ξέρα εκεί όπου ο χάρτης ακόμη υπόσχεται νερό. Βγαίνει στην επιφάνεια με τον χάρτη στα χέρια και δύο ονόματα να λείπουν απ' το κατάστρωμα. Το μελάνι έμεινε βέβαιο. ❖ Τράβηξαν τον παππού της από το νερό με έναν χάρτη σφιγμένο στη γροθιά του – ξεπερασμένο μόλις κατά μία εποχή. Η Ενστικτώδης δεν μίσησε πρώτα τον χάρτη. Μίσησε αυτό που έκαναν μ' αυτόν οι ζωντανοί: τους άντρες που έλεγαν πως ο παππούς της έπρεπε να ξέρει καλύτερα, το μελάνι που τους έδινε λόγια. Τώρα καίει κάθε χάρτη πριν προλάβει να κατηγορήσει τους νεκρούς. Το σώμα θυμάται: αλάτι στη γλώσσα, τράβηγμα στον καρπό, προειδοποίηση μέσα απ' τα ξύλα. Για μια εποχή, το σώμα έχει δίκιο. Το αλάτι την προειδοποιεί πριν πάρει σχήμα η ομίχλη. Τα σανίδια σφίγγονται πριν από την πέτρα. Μια φορά, ένα ξαφνικό τράβηγμα στο ρεύμα την κάνει να στρίψει απότομα το τιμόνι, και γλιτώνουν έναν ύφαλο που κανένας χάρτης δεν σημάδεψε ποτέ. Ύστερα ένα μαύρο δόντι σκίζει την επιφάνεια. Η πέτρα δεν δίνει τίποτα στο σώμα της. Κανένα τράβηγμα στον καρπό. Καμία προειδοποίηση στα σανίδια. Μόνο όραση. Τα μάτια της είναι ο μόνος χάρτης που δεν μπορεί να κάψει. Τους δίνει σκοτάδι. Τα κλείνει και πιέζει την παλάμη στα σανίδια. Μια ανάσα σιωπής, και ο ύφαλος παίρνει τη γάστρα.

Η Τομή