Το Κατώφλι

Ξυπνάς αρπάζοντας την πληγή. Η λεπίδα έφυγε, αλλά η σάρκα θυμάται το σχήμα της. Μέσα της, ένας σφυγμός πιο αργός απ' τον δικό σου. Ανάμεσα στους χτύπους, ρωτάει: Τι θα κάνεις μαζί μου;

Η Οδός

Το σώμα ουρλιάζει: μούδιασε το νεύρο· σφράγισέ το πριν μιλήσει. Αρνείσαι. Κάθεσαι στο ρήγμα κι αφήνεις τα νεύρα να καίνε. Πώς πέρασες τη φρουρά μου; Η λεπίδα δεν έφτιαξε το κενό. Το βρήκε. Ψηλαφίζεις το τυφλό σημείο που φρουρούσες με τα πάντα εκτός από το βλέμμα σου· δεν είχε κλείσει ποτέ. Το δέρμα τεντώνει· εκεί που επουλώνεται, πετρώνει. Το σπαθί ρώτησε: Είσαι αδύναμος; Η ουλή απαντά: Ήμουν.

Η Σκιά

Ο Αλώβητος έβλεπε τη μητέρα του ν' αδειάζει από ζωή ενώ ακόμα ανέπνεε. Η σιωπή της κατάπιε το σπίτι δωμάτιο-δωμάτιο, ώσπου η ίδια χώρεσε στο κενό που άφησε ο άντρας της. Σ' εκείνη τη σιγή, αυτός ορκίστηκε: όχι σ' εμένα. Τώρα σφραγίζει κάθε πληγή πριν προλάβει να πάρει ανάσα – ο ιστός κλείνει πριν μι��ήσει το αίμα. Όμως το σώμα δεν έχει πόρτες να κλείσει. Στο άκουσμα ενός συγκεκριμένου ονόματος, το χέρι του πετάγεται στον σβέρκο. Όταν το τραπέζι σωπαίνει, οι ώμοι του λυγίζουν· με το πρώτο ράγισμα στη φωνή, ζητά συγγνώμη κι αποχωρεί. Κάθε σφράγισμα κρατά. Κάθε πληγή βρίσκει άλλο στόμα. ❖ Η Ειλικρινής έμαθε από νωρίς πως κάθε δωμάτιο γέρνει γύρω από το βάρος μιας πληγής. Μια ιστορία μισοειπωμένη στο δείπνο. Μια κρατημένη ανάσα. Κι έπειτα – η εξομολογητική παύση που παγώνει τον αέρα. Καμία ουλή δεν είχε ποτέ αυτή τη βαρύτητα. Κάθε πρωί, τα νύχια της γυρεύουν τη ραφή και ξεσκίζουν ό,τι έδεσε η νύχτα. Μην κλείσεις, ψιθυρίζει. Δεν τελείωσα μαζί σου. Τα χρόνια περνούν. Στα δείπνα ξεκινά την ιστορία, την κρατημένη ανάσα, την εξομολογητική παύση – και το τραπέζι δεν γέρνει πια. Η πληγή έχει ειπωθεί τόσες φορές που δεν ματώνει πια. Κι όμως τη λέει, ξύνοντας τη ραφή για ένα δωμάτιο πλέον άδειο.

Η Τομή