Το Κατώφλι

Ξυπνάς με το χέρι στην πληγή. Η λεπίδα έφυγε· κάτω απ' την παλάμη σου, η σάρκα μαζεύεται γύρω από το κενό της. Μέσα του χτυπά ένας σφυγμός πιο αργός απ' τον δικό σου. Όλη μέρα κρατά τον σκοτεινό του χρόνο: στα γεύματα, στις κουβέντες, στις ώρες που λες δικές σου. Ανάμεσα στους χτύπους, ρωτά: Τι θα με κάνεις;

Η Οδός

Το σώμα ουρλιάζει: μούδιασε το νεύρο· ράψε την πληγή πριν μιλήσει. Αρνείσαι το έλεος. Κάθεσαι στο ρήγμα κι αφήνεις το νεύρο να καίει. Η λεπίδα δεν πέρασε τη φρουρά σου· βρήκε το μέρος που δεν είχες μάθει να φυλάς. Εκεί ακουμπάς την παλάμη. Δεν της δίνεις όνομα για να σωπάσει. Δεν την κάνεις ιστορία για ν' αντέξεις. Τη βαστάς όσο καίει. Το δέρμα τραβάει. Η πληγή χάνει το στόμα της· εκεί που άνοιγε, σηκώνεται ράχη. Το ξίφος ρώτησε: Είσαι αδύναμος; Η ουλή απαντά: Ήμουν.

Η Σκιά

Η μητέρα του Ακλόνητου άδειασε ενώ ακόμα ανέπνεε. Όταν έφυγε ο πατέρας του, η σιωπή της πήρε το σπίτι δωμάτιο-δωμάτιο, μέχρι που στο τέλος πήρε κι εκείνη. Μέσα σ' εκείνη τη σιωπή, ορκίστηκε: όχι σ' εμένα. Τώρα ράβει κάθε πληγή πριν προλάβει να μιλήσει το αίμα. Μα κανένα σώμα δεν κλείνει ολόκληρο. Πες τ' όνομα του πατέρα του και το χέρι του ανεβαίνει στο παλιό σημείο του λαιμού, εκεί που κόπηκε η πρώτη κραυγή. Όταν σωπαίνει ένα δωμάτιο, οι ώμοι του διπλώνουν. Πρώτα η κουζίνα: το πιρούνι μετέωρο πάνω απ' το πιάτο. Ύστερα ο διάδρομος: το χέρι στην κουπαστή, κανένα βήμα. Στο τέλος, η κρεβατοκάμαρα· ούτε τα σεντόνια δεν κάνουν ήχο. Ώσπου, δωμάτιο-δωμάτιο, η σιωπή παίρνει κι εκείνον. ❖ Η Ευαίσθητη έμαθε νωρίς πως μια πληγή αλλάζει το βάρος ενός δωματίου. Μια μισοειπωμένη ιστορία στο δείπνο. Μια ανάσα που κόβεται. Το τραπέζι γέρνει προς το μέρος της· όνομα κανείς δεν του δίνει. Το σώμα μαθαίνει το σχήμα έτσι κι αλλιώς. Κάθε πρωί τα νύχια της βρίσκουν τη ραφή και ξηλώνουν ό,τι έραψε η νύχτα. Μην κλείσεις, ψιθυρίζει. Δεν τελείωσα μαζί σου. Τα χρόνια περνούν. Σε κάθε δείπνο, αρχίζει την ιστορία, της κόβεται η ανάσα, κι αφήνει την παύση να κρέμεται πάνω απ' το τραπέζι. Αυτή τη φορά, η παύση πέφτει. Κανείς δεν την πιάνει. Η πληγή έχει ειπωθεί τόσες φορές που δεν ματώνει πια. Ξύνει τη στεγνή ραφή άλλη μια φορά. Το τραπέζι δεν γέρνει πια, και κανείς δεν σκύβει να πιάσει ό,τι πέφτει.

Η Τομή