Το Κατώφλι

Σφυρηλατήθηκες πριν αποκτήσεις όνομα. Δύο μέταλλα – το ένα λαμπερό, το άλλο σκοτεινό – διπλωμένα μες στη φωτιά. Το σκοτεινό μαλάκωσε πρώτο. Το λαμπρό άντεξε, ωσότου το καμίνι έδωσε την τελευταία του θέρμη. Το σφυρί έπεσε. Σηκώθηκε. Έπεσε. Το λαμπρό μέταλλο ούρλιαξε – μια οξεία νότα, λέπταινε σε σφύριγμα. Κάθε χτύπημα δίπλωνε τις επιλογές σου στο μέταλλο που σε διάλεξε. Στη βαφή – σφύριγμα, ατμός, η λεπίδα κλειδώνει ολόκληρη στην τελική της υφή. Ψηλαφίζεις τη ραφή. Βρίσκεις μόνο ράχη.

Η Οδός

Η λεπίδα αναπαύεται. Ύστερα πάλι φωτιά, πιο χαμηλή αυτή τη φορά. Αχυρένιο χρώμα στην κόψη, μπρούντζος στη μέση, κι ένα βαθύ μπλε που βρίσκει τη σκοτεινή φλέβα και ριζώνει. Απεγνωσμένος να γίνεις μόνο ό,τι αιχμαλωτίζει το φως, πιέζεις τη λεπίδα στον τροχό μ’ όλο σου το βάρος. Όταν πέσει το αληθινό χτύπημα – αυτό που φτιάχτηκε για να σε συντρίψει – σφίγγεσαι· περιμένεις τα κομμάτια να πέσουν. Δεν πέφτουν. Ο κραδασμός διατρέχει την κόψη, βρίσκει τη σκοτεινή φλέβα, σβήνει. Ο αντίχειράς σου ψηλαφίζει το σύνορο, εκεί που τελειώνει το στίλβωμα και ξεκινά το σκοτάδι, και μόνο εκεί καταλαβαίνεις. Η κόψη ήταν για το κόψιμο. Η ράχη είναι για το τίμημα.

Η Σκιά

Ο Άψογος μαθήτευσε στον τροχό του πατέρα του, μαθαίνοντας νωρίς πως η αξία μετριέται στη λάμψη. Κυνηγά την κατοπτρική επιφάνεια και περνά τη γραμμή της βαφής, ώσπου η σκοτεινή φλέβα που κρατούσε τη λεπίδα ενωμένη γίνεται σκόνη. Λειαίνει την ίδια του την ουσία σε σκόνη, ωσότου δεν απομένει παρά μια αιχμή αντανάκλασης. Ό,τι μένει αιχμαλωτίζει κάθε φως, και δεν κόβει τίποτα. Αρνείται το καμίνι· η φωτιά θα οξείδωνε το μέταλλο, γυμνώνοντας τ’ αληθινά του χρώματα. Κρατά τη λεπίδα μακριά από κάθε χτύπημα που θα θρυμμάτιζε το κούφιο κέλυφός του. Καταλήγει λεπίδα δίχως κόψη, να λάμπει άψογα μέσα στο θηκάρι που σφυρηλάτησε η άρνησή του. ❖ Η Άσπιλη δεν αντέχει την τραχιά φλέβα του ατσαλιού της – το τρεμούλιασμα της γιαγιάς που διατρέχει το σκοτεινό ρήγμα, τα καταπιωμένα λόγια της μάνας της σφυρηλατημένα στον πυρήνα της. Τροχίζει τη φλέβα ώσπου δε μένει τίποτα, κι έπειτα σβήνει πολύ γρήγορα — από τη λευκή θέρμη κατευθείαν στον πάγο. Το ατσάλι αποκρίνεται· εύθραυστο μέχρι τη ράχη. Αρνείται τη δεύτερη φωτιά. Αρνείται τη χαμηλή θέρμη που θα μάθαινε στη σκληρότητα πώς να λυγίζει χωρίς να σπάει. Καλύτερα κοφτερή πέρα ως πέρα — αλύγιστη, δική της. Αναρτάται σε τοίχο σαν έκθεμα — απρόσιτη — κρατώντας την ανάσα της απέναντι στο τρεμούλιασμα που είχε τροχίσει. Το πρώτο αληθινό χτύπημα τη θρυμματίζει σε χίλια εκτυφλωτικά θραύσματα. Καθένα αιχμαλωτίζει το φως καθώς πέφτει. Καθένα πιστεύει, για μια λαμπρή στιγμή, πως ήταν πάντα ολόκληρο το ξίφος.

Η Τομή