Το Κατώφλι

Το χώμα σε έσφιξε, κι εσύ μπέρδεψες την ταφή με αγκαλιά. Οι χυμοί σου έπηξαν σε μέλι, η ακινησία βαφτίστηκε γαλήνη. Εποχή με την εποχή, δεν επιβίωνες τον χειμώνα – τον μιμήθηκες. Η πρώτη θαλπωρή ανακαλύπτει τη ρωγμή. Εισχωρεί αργά, κι ύστερα ορμητικά – το ένα στρώμα παραδίδεται στο άλλο, και κάθε παράδοση μοιάζει απαράλλαχτη με πληγή.

Η Οδός

Το κέλυφος σφίγγει. Συγκρατείς τους χυμούς σου, αγγείο μ' αγγείο. Έχεις υπάρξει σπόρος για τόσο πολύ καιρό, που η ίδια η θαλπωρή φαντάζει σαν σπαραγμός. Κάθε άνοιγμα που θυμάσαι, κατέληξε σε παγωνιά. Ένα πρωί, το κέλυφος ραγίζει. Αθόρυβα σαν ανάσα, πολύ στενό πια για όσα έκρυβε. Το φως λούζει ιστούς που δεν γνώρισαν ποτέ τους τον ήλιο. Ο ιστός δεν μπορεί να ξεχωρίσει τη γέννα από το τσάκισμα. Γαντζώνεσαι απ' τον φλοιό, πασχίζοντας να τον ξανακλείσεις. Μα η ρίζα σε έχει ήδη ρουφήξει ως το μεδούλι. Ο βλαστός υψώνεται πέρα από σένα, σκίζοντάς σε κατά μήκος της ίνας, σπρωγμένος από μια πείνα πιο παλιά κι απ' τον φόβο. Ο βλαστός δεν ξέρει τίποτα για το σκοτάδι που τον έσπρωξε – μα το άνθος κουβαλά τον χειμώνα στις φλέβες του. Κάτω στο χώμα κείτεται ο σκισμένος φλοιός – εκείνο το μικρό ιερό της άρνησης: άδειο πια, και ολοκληρωτικά δικό σου.

Η Σκιά

Ο Υπομονετικός ζυγιάζει την ανοιξιάτικη θαλπωρή με καχυποψία: το να μαλακώσει σημαίνει να παραδοθεί. Η αδερφή του ξεγελάστηκε απ' την πρώτη, ψεύτικη άνοιξη. Άνοιξε ρόδινη και τρυφερή· η παγωνιά γύρισε, την έκαψε και την άφησε κατάμαυρη. Πέθανε κοιτάζοντας ανατολικά, μ' ένα φύλλο της ν' απλώνεται ακόμα ικετευτικά. Στήνει την αγρυπνία του πάνω στο ρημαδιό της. Κάθε άνοιξη οι χυμοί φουσκώνουν – προδοσία στις φλέβες του – κι εκείνος τους σπρώχνει πάλι πίσω στο σκοτάδι. Όχι ακόμα. Η παγωνιά μπορεί να γυρίσει. Ποτέ του δεν κάνει λάθος· η παγωνιά πάντα μπορεί να γυρίσει. Κάθε άνοιξη: παραμένει σπόρος. Τέλειος. Σκληρός. Να σαπίζει μέσα στο ίδιο το καβούκι της ορθότητάς του. ❖ Η Τολμηρή αρνείται να σαπίσει μέσα στο χώμα. Με το πρώτο χάδι του ήλιου, ξεσκίζεται για να ελευθερωθεί – θα έκανε τα πάντα, αρκεί να γλιτώσει άλλη μια ώρα στο σκοτάδι. Υψώνεται πριν καν οι ρίζες της πιάσουν χώμα – τρέμοντας, μεθυσμένη απ' το φως, κυνηγημένη απ' το σκοτάδι που αφήνει πίσω της. Για ένα ολόκληρο πρωινό, είναι ένα θαύμα: άγριο μέλι και βρεγμένο χώμα. Ο ήλιος τη βρίσκει. Ένα παιδί σταματά, μην τολμώντας ν' αγγίξει κάτι που δεν έχει ξαναδεί. Ως το μεσημέρι, τη βρίσκει η παγωνιά. Ένας μίσχος χωρίς φλοιό, ρίζες χωρίς βάθος, ικετεύει για αποθέματα που δεν κράτησε ποτέ. Ο ήλιος που τόσο λαχτάρησε την διαπερνά καθαρά: εκτυφλωτική, διάφανη, και ολοκληρωτικά κούφια.

Η Τομή