Το Κατώφλι

Το χώμα σε έσφιξε, κι η ταφή ζεστάθηκε ώσπου έμοιασε αγκαλιά. Οι χυμοί σου έπηξαν σε μέλι, η ακινησία βαφτίστηκε γαλήνη. Εποχή με την εποχή, ο χειμώνας σκλήρυνε μέσα σου σε ένστικτο. Δεν τον επιβίωνες πια· τον πρόβαρες. Η πρώτη θαλπωρή βρίσκει τη ρωγμή. Πρώτα μαλακώνει η θαμμένη άκρη. Ύστερα το μαθαίνει ολόκληρο το κέλυφος. Ό,τι σε κράτησε ζωντανό μελανιάζει τώρα από μέσα.

Η Οδός

Το κέλυφος σφίγγει. Συγκρατείς τους χυμούς σου, αγγείο μ' αγγείο. Έχεις υπάρξει σπόρος τόσο καιρό, που η ίδια η θαλπωρή είναι σπαραγμός. Κάθε άνοιγμα που θυμάσαι το βρήκε η παγωνιά πριν ξημερώσει. Ένα πρωί, το κέλυφος ραγίζει. Αθόρυβα σαν ανάσα, πολύ στενό πια για όσα έκρυβε. Το φως λούζει ωχρούς ιστούς που ποτέ δεν γνώρισαν ήλιο· σ' αυτή τη σάρκα, η αυγή φτάνει σαν πληγή. Δεν ξεχωρίζει τη γέννα απ' τον θάνατο. Γαντζώνεσαι απ' το κέλυφος, πασχίζοντας να το κάνεις πάλι καταφύγιο, μα η ρίζα σε έχει ήδη ρουφήξει ως το μεδούλι. Ο βλαστός υψώνεται μέσα από σένα, σκίζοντάς σε κατά μήκος της ίνας, σπρωγμένος από μια πείνα πιο παλιά κι απ' τον φόβο. Κάθε απόθεμα που φύλαξες για τον χειμώνα ξυπνά με δόντια. Ο βλαστός δεν ξέρει τίποτα για το σκοτάδι που τον έσπρωξε, μα το άνθος κουβαλά τον χειμώνα στις φλέβες του. Κάτω στο χώμα κείτεται ο σκισμένος φλοιός· εκείνο το μικρό ιερό της άρνησης: άδειο πια, και μόνο τώρα δικό σου.

Η Σκιά

Ο Υπομονετικός ζυγιάζει την ανοιξιάτικη θαλπωρή με καχυποψία: το να μαλακώσει σημαίνει να παραδοθεί. Η αδερφή του εμπιστεύτηκε την πρώτη, ψεύτικη άνοιξη. Άνοιξε ρόδινη και τρυφερή· η παγωνιά γύρισε, την έκαψε και την άφησε κατάμαυρη. Πέθανε κοιτάζοντας ανατολικά, μ' ένα φύλλο της ν' απλώνεται ακόμα. Στήνει την αγρυπνία του πάνω στο ρημαδιό της. Κάθε άνοιξη οι χυμοί φουσκώνουν: προδοσία στις φλέβες του. Τους σπρώχνει πάλι πίσω στο σκοτάδι. Όχι ακόμα. Η παγωνιά μπορεί να γυρίσει. Ποτέ του δεν κάνει λάθος· η παγωνιά πάντα μπορεί να γυρίσει. Κάθε άνοιξη: παραμένει σπόρος. Τέλειος. Σκληρός. Να σαπίζει μέσα στο ίδιο το καβούκι της ορθότητάς του. ❖ Η Άφοβη αρνείται να σαπίσει μέσα στο χώμα. Με το πρώτο χάδι του ήλιου, ξεσκίζεται για να ελευθερωθεί: θα έκανε τα πάντα, αρκεί να γλιτώσει άλλη μια ώρα στο σκοτάδι. Υψώνεται πριν καν οι ρίζες της πιάσουν χώμα, τρέμοντας, μεθυσμένη απ' το φως, κυνηγημένη απ' το σκοτάδι που αφήνει πίσω της. Για ένα ολόκληρο πρωινό, είναι ένα θαύμα: άγριο μέλι και βρεγμένο χώμα. Ο ήλιος τη βρίσκει. Ένα παιδί σταματά, με τα δάχτυλα να αιωρούνται πάνω απ' τα πέταλα. Ως το μεσημέρι, τη βρίσκει η παγωνιά. Ένας μίσχος χωρίς φλοιό, ρίζες χωρίς βάθος, απλώνει για αποθέματα που ποτέ δεν κράτησε και σφίγγει το τίποτα. Ο ήλιος που τόσο λαχτάρησε τη διαπερνά ολόκληρη: εκτυφλωτική, διάφανη, κούφια ώς τον μίσχο.

Η Τομή