Το Κατώφλι

Τα άστρα είναι φωτιές σκορπισμένες μέσα σ' ένα αδιάφορο σκοτάδι, που καίνε μόνο για τον εαυτό τους. Σ' εκείνο το κενό, το όνομά σου δεν αφήνει ίχνος. Από μόνο του, το χέρι σου υψώνεται. Χαράζεις μια γραμμή μες στο μαύρο, δένοντας τη μια φωτιά στην άλλη. Ένας κυνηγός. Μια αρκούδα. Ένα φίδι στον νότο. Το σκόρπιο φως τεντώνεται. Στο όνομα, ένα σχήμα. Στο σχήμα, μια πορεία. Στην πορεία, το σπίτι.

Η Οδός

Λαχταράς ένα σχήμα που σε περίμενε. Τ' αστέρια κρέμονται βουβά. Σηκώνεις, λοιπόν, το χέρι σου. Δέκα χιλιάδες χρόνια πριν, ένα χέρι σηκώθηκε στο ίδιο σκοτάδι κι έσυρε μια γραμμή ανάμεσα σε δύο φωτιές. Το όνομά της δεν το ξέρουμε. Τη γραμμή τη γνωρίζουμε. Κάθε ναυτικός που γύρισε στο σπίτι, κάθε παιδί που βρήκε τον βορρά, κάθε ταξιδιώτης που σήκωσε τα μάτια και δεν χάθηκε – απ' τη δική της πέρασαν. Δεν βρήκε τον κυνηγό. Τον έβαλε εκεί. Τα άστρα δεν συντάχθηκαν μόνα τους· εκείνη τα έταξε, και πάνω στη δική της τάξη βαδίζουμε δέκα χιλιάδες χρόνια. Το κρύο είναι το ίδιο κρύο. Το σκοτάδι είναι το ίδιο σκοτάδι. Το δάχτυλό σου σηκώνεται. Χαράζεις μια γραμμή εκεί που υπήρχε μόνο σκόρπιο φως, και μετά άλλη μία. Ως την αυγή, στέκει ένα σχήμα που δεν στεκόταν το σούρουπο. Η γραμμή που χαράζεις δεν είναι αληθινή όπως η πέτρα. Είναι αληθινή όπως μια υπόσχεση: επειδή κρατάς πορεία μ' αυτήν. Ούτε το δικό σου όνομα θα μαθευτεί. Η γραμμή θα μείνει.

Η Σκιά

Ο Αδιάψευστος χάραξε τη μητέρα του στον ουρανό μια φορά. Εφτά αστέρια: το μέτωπό της, οι γωνίες των ματιών της, τα τέσσερα σημεία του χαμόγελου που φύλαγε μόνο για εκείνον. Τα πρόσφερε στον πατέρα του – δώρο. Ο πατέρας του κοίταξε τον ουρανό κι είδε μόνο σκόρπιες φωτιές. Δεν υπάρχει τίποτα εκεί. Το αγόρι κοίταξε ξανά, με τα ίδια του τα μάτια να ξηλώνουν πειθήνια τον ιστό που είχε υφάνει, ωσότου το πρόσωπο της μητέρας του διαλύθηκε σε τυχαίο φως. Δεν ξαναείδε αστερισμό στον ουρανό. Τη νύχτα που πέθανε ο πατέρας του, τον έψαξε κι αυτόν στον ουρανό. Τα αστέρια τον αντικοίταξαν. Αρνήθηκαν να κρατήσουν. Ακόμα και στο τέλος, το δάχτυλό του υψώθηκε. Ένα αστέρι. Μετά ένα ακόμα. Αλλά ποτέ εφτά. ❖ Η Σχολαστική είδε τι συμβαίνει όταν οι γραμμές επιζούν του ουρανού. Μια ταξιδιώτισσα ακολούθησε αστερισμό που χάραξε ο παππούς της. Περπάτησε ανατολικά σαράντα μέρες – τ' αστέρια είχαν μετατοπιστεί από τότε που πήραν όνομα. Το μονοπάτι τέλειωσε σ' έναν γκρεμό που ο αστερισμός δεν είχε προβλέψει. Από τότε καταγράφει. Κάθε σχήμα, το σφάλμα του. Κάθε γραμμή, την απόκλισή της. Δεν θα γίνει το χέρι που οδηγεί στον γκρεμό. Κάποιες νύχτες το χέρι της σηκώνεται χωρίς άδεια. Το μάτι της βρίσκει δύο αστέρια, μετά μερικά ακόμα – και τα δάχτυλά της αρχίζουν να κινούνται όπως κάποτε του παππού της. Για μια στιγμή, το χέρι της ξεχνά τον τρόμο του. Η γραμμή αποζητά να κλείσει. Το όνομα τρέμει στη γλώσσα της. Μα τ' αστέρια, ξέρει, έχουν ήδη μετακινηθεί. Κατεβάζει το χέρι της. Πεθαίνει ανάμεσα στους χάρτες της, το χέρι της μετέωρο, να γυρεύει έναν ουρανό που πια δεν εμπιστευόταν. Και το όνομα, ανείπωτο πάνω στη γλώσσα της.

Η Τομή