Το Κατώφλι

Παλεύεις με το νερό. Τα δάχτυλά σου αρπάζουν συντρίμμια – σανίδες, κατάρτια, ό,τι επιπλέει – και σκαρφαλώνεις πάνω τους. Ο αέρας σε γδέρνει, η σχεδία παρασύρεται, κι η στεριά αρνείται να φανεί. Κάτω απ' τη σχεδία, ένα σκοτάδι δίχως πάτο.

Η Οδός

Γαντζώνεσαι ώσπου να καούν τα δάχτυλά σου, μα το ξύλο σε προδίδει και χάνεσαι. Το νερό εισβάλλει – στο στόμα και στα μάτια και στα πνευμόνια – και κλωτσάς, σπαρταράς ενάντια σ' ένα σκοτάδι που διαρκώς υποχωρεί, σέρνοντάς σε κάτω, και το σκοτάδι ανοίγει κι ανοίγει, και δεν υπάρχει πάτος, δεν υπήρξε ποτέ πάτος— Το γόνατό σου βρίσκει πέτρα. Η προσβολή. Τόσα χρόνια δεμένος στα συντρίμμια, κι η άβυσσος ίσα που φτάνει τα γόνατα. Τα πόδια σου τρέμουν, αμαθή στο βάρος που γεννήθηκαν να σηκώσουν. Η ντροπή σε πλημμυρίζει. Άσ' την. Στέκεσαι. Το έδαφος δεν νοιάζεται πόσο καιρό σου πήρε.

Η Σκιά

Το ξύλο γλιστρά κάτω απ' το βάρος του. Τα δάχτυλά του ασπρίζουν πάνω στις σανίδες, κλειδωμένα εκεί τόσο καιρό που οι αρθρώσεις ξέχασαν κάθε άλλο σχήμα. Ο Ακλόνητος άγγιξε τον βυθό κάποτε, πριν χρόνια, σε πιο ήρεμα νερά. Το πόδι του βρήκε πέτρα, και για μια αναπνοή ένιωσε ολόκληρο το βάρος του χωρίς τίποτα από κάτω να το μοιράζει – ολόκληρος ο εαυτός του να πιέζει τη γη. Τα γόνατά του λύγισαν, η ραχοκοκαλιά του βυθίστηκε κάτω από ένα φορτίο που δεν ήξερε πως κουβαλούσε, και πριν προλάβει την επόμενη ανάσα κλώτσησε την πέτρα κι ορκίστηκε πως δεν θα βυθιστεί ξανά ποτέ. Τώρα χτίζει τη ζωή του πάνω στη σχεδία: σφίγγει τη σανίδα και μπαλώνει ό,τι σαπίζει. Πεθαίνει γαντζωμένος στο ξύλο με πνευμόνια γεμάτα αέρα, τα πόδια του να κρέμονται μια σπιθαμή απ' την ανένδοτη πέτρα. ❖ Η Άοκνη άγγιξε τον πυθμένα. Τη στιγμή που τα πόδια της βρήκαν την πέτρα, η σιωπή έγινε βρυχηθμός – ο σφυγμός της εκκωφαντικός μέσα στην ακινησία. Από κάτω, κάτι χειρότερο: ο εαυτός της, ολόκληρος και ανυπόφορος. Για μια ανάσα έμεινε ακίνητη, αφουγκραζόμενη. Πριν την επόμενη, χτύπησε το νερό κι ορκίστηκε να μη σταματήσει ποτέ ξανά. Δεν σταμάτησε ποτέ να παλεύει με το νερό, κολυμπώντας όχι προς κάποια ακτή αλλά μακριά απ' την ακινησία. Ξύλα χτυπούν τους ώμους της· τα αγνοεί. Αν πιαστεί, θα σταματήσει. Κι αν σταματήσει, θ' ακούσει. Τα χέρια της κλειδώνουν σ' έναν ρυθμό που δεν οδηγεί πουθενά, μαστιγώνοντας την επιφάνεια σε αφρό. Πνίγεται στις παύσεις ανάμεσα στις απλωτές της.

Η Τομή