Το Κατώφλι

Η χορδή δαγκώνει τα δάχτυλά σου. Οι ωμοπλάτες σου ενώνονται, και ο μυς ανάμεσά τους τεντώνεται σαν σύρμα. Το ξύλο διψά να ισιώσει, και το σώμα σου ικετε΍ει να υποχωρήσει – κάθε τένοντας απαιτεί την άφεση. Όμως κρατάς, και το τόξο σε κρατά πίσω. Καθώς το τράβηγμα βαθαίνει, το χέρι σου αγκυρώνει στο σαγόνι· η ένταση κατασταλάζει σε σιωπή. Μια ανάσα πριν από τη βροντή. Η χορδή λύνεται, το βέλος πια δεν σου ανήκει. Εκπνέεις, και ο βραχίονάς σου πέφτει, άδειος.

Η Οδός

Φοβήθηκες την τεντωμένη χορδή, μπερδεύοντας το λυγισμένο ξύλο με κλουβί. Μα το τόξο δεν υπήρξε ποτέ η φυλακή σου – ο δισταγμός σου ήταν. Σε κάθε τράβηγμα, η χορδή χαράζει το μάθημά της στα ακροδάχτυλά σου· κάθε πληγή παχαίνει σε κάλο, κάθε κάλος σε όργανο. Το χέρι μαθαίνει το βάρος της βολής πριν προλάβει ο νους. Η στιγμή της άφεσης δεν αποφασίζεται – θυμάται τον εαυτό της μέσα από την ουλή. Η άφεση αφήνει ένα κενό στον αέρα. Σύριγμα. Πρόσκρουση. Ο νους φτάνει πάντα καθυστερημένος στον κρότο. Πολύ μετά το κάρφωμα του βέλους, το τόξο πάλλεται ακόμα στο χέρι σου.

Η Σκιά

Η Ήπια κράτησε κάποτε. Κράτησε ώσπου κάτι βαθύτερο από τον μυ υποχώρησε. Και μαζί του, η πίστη πως η ένταση θα γίνει βολή, πως το τόξο θα κρατήσει τον λόγο του. Τα χέρια της έμαθαν το τίναγμα πριν προλάβει ο νους να βρει λέξεις. Σε κάθε τράβηγμα, τα δάχτυλά της ανοίγουν στο πρώτο δάγκωμα· το βέλος φεύγει νωρίς, απαλό, αβλαβές. Δεν αστοχεί ποτέ – δεν τραβά ποτέ πέρα απ' όσα επιτρέπει το τίναγμά της. Αφήνει πίσω της ένα λιβάδι σπαρμένο με χίλια βέλη, καρφωμένα όλα μια σπιθαμή πριν τον στόχο. ❖ Ο Αλάνθαστος παίρνει το αντίθετο μάθημα από την ίδια χορδή. Τραβά – και κρατά. Όχι ακόμα, ψιθυρίζει. Μαθαίνει να κατοικεί εδώ, στο κατώφλι. Όσο κρατά, το βέλος μένει τέλειο· όσο κρατά, δεν μπορεί να αστοχήσει. Έχει δει πολλά βέλη να πετούν, για να προσγειωθούν σαν ξύλα στο χώμα. Μια μελανιά ανθίζει στο σαγόνι του, ένα μισοφέγγαρο στο σχήμα της τεντωμένης χορδής. Ο ώμος του αρχίζει να τρέμει, έπειτα σπάζει σε σπασμούς – μικρές ανταρσίες που ο βραχίονας αρνείται να ακούσει. Τα δάχτυλά του σκίζονται πάνω στη χορδή· μια κλωστή αίμα κατεβαίνει το βέλος. Το ξύλο παίρνει μόνιμη καμπύλη· το τόξο θυμάται το τέντωμα και ξεχνά τη βολή. Τα δάχτυλά του δεν ανοίγουν. Ο στόχος μαλακώνει, έπειτα χάνεται στο γκρίζο. Ο βραχίονάς του κρατά το σχήμα του στο σκοτάδι. Το βέλος είναι τέλειο. Ο στόχος, αθέατος.

Η Τομή