Το Κατώφλι

Ριζωμένο και σιωπηλό, με κλαδιά βαριά από καρπό, το δέντρο στέκει πάνω από ανοιχτές παλάμες και πέτρα με την ίδια σιωπή. Καρποφορεί ώσπου το κλαδί να λυγίσει, κι αφήνει. Ο χυμός ανεβαίνει, είτε το θέλει το δέντρο είτε όχι. Πριν ακόμη γίνει καρπός, είναι ήδη δώρο. Οι ρίζες του αντλούν νερό που δεν κέρδισε, από χώμα που δεν έπλασε. Η βροχή περνά στον χυμό· ο χυμός δένει καρπό. Πριν τον δεχτεί ανθρώπινο χέρι, ο καρπός έχει ήδη φύγει απ' το κλαδί. Πέφτει όπου πέφτει· σε ευγνώμονα χέρια, σε ξερόβραχο, μέσα σε ζωές που δεν θα μάθουν ποτέ τ' όνομά του. Το δέντρο δεν ξέρει άλλον τρόπο. Ριζώνει. Υψώνεται. Αφήνει.

Η Οδός

Το κλαδί δυναμώνει εκεί που το λύγισε ο καρπός. Το άκαρπο κλαδί λεπταίνει. Κάθε εποχή βυθίζει τις ρίζες βαθύτερα, προς νερό που το δέντρο δεν ήξερε πως ήταν εκεί. Έρχεται η εποχή που η γλύκα ξεραίνεται σε φλούδα. Ο χυμός λιγοστεύει. Ό,τι κάποτε άνοιξε σε κλαδί τώρα λαχταρά να ξαναγίνει ξύλο. Μα οι ρίζες θυμούνται το σκοτάδι. Μέσα σ' αυτήν την ακινησία, κάποιος πεινασμένος πλησιάζει και απλώνει χέρι προς τον τελευταίο καρπό. Δεν σου μένει τίποτα. Κι όμως, αφήνεις. Ο φλοιός σκίζεται εκεί που σπάει το κοτσάνι. Ο όρκος σου ανήκει στον σπόρο. Ποτέ στο χώμα.

Η Σκιά

Η Γενναιόδωρη έδινε τους καρπούς της ελεύθερα· δίχως δισταγμό, δίχως όρους. Ζεστά χέρια υψώνονταν κάτω απ' τους καρπούς της· μα πιο κάτω το χώμα δεν κρατούσε τίποτα. Κανένας σπόρος δεν ρίζωσε. Καρποφόρησε κι άλλο. Ένας νεαρός ήρθε τη χρονιά της ξηρασίας. Έτρωγε· οι ώμοι του ίσιωναν, το χρώμα του γύριζε. Τρεις εποχές έχυνε τον χυμό της σ' ένα κλαδί· σ' εκείνο που έφτανε ως αυτόν. Τ' άλλα κλαδιά λέπτυναν. Δεν το πρόσεξε. Δυνάμωσε. Ένα πρωί τον είδε να στέκεται στην άκρη της σκιάς της, με το βλέμμα ήδη πέρα απ' αυτήν. Έφερε έναν ακόμα καρπό, τον τελευταίο που σήκωνε το κλαδί. Έπεσε στα πόδια του. Εκείνος τον δρασκέλισε. Καρποφορεί κι άλλο. Πιο αδύναμα τώρα. Ο τελευταίος καρπός πέφτει σε χώμα που έχει ήδη ξεχάσει τ' όνομά της. Αναρωτιέται: τι έφταιγε στη γλύκα μου; Τίποτα. Κάποια χώματα είναι άγονα ό,τι κι αν πέσει. ❖ Ο Διορατικός μετρά τους δακτυλίους στο ξύλο του. Καθένας θυμάται καρπό που σάπισε σε πέτρα, χέρι που πήρε και δεν κοίταξε ποτέ ψηλά. Ορκίστηκε πως η γλύκα του θα βρει χώμα που κρατάει. Ήθελε η πτώση να τον αφήσει καθαρό. Τώρα διαβάζει το χώμα πριν πέσει ο καρπός. Πολύ σαθρό. Πολύ ξερό. Πολύ πρόθυμο ν' ανοίξει. Κρατά το κλαδί και περιμένει τη βεβαιότητα. Ένα κορίτσι ήρθε στην ξηρασία. Τρεις μέρες στάθηκε κάτω απ' τα κλαδιά του· χείλη σκασμένα, δίχως λέξη. Περίμενε. Την τρίτη μέρα, το κλαδί λύγισε μόνο του. Ένας καρπός κρεμόταν τόσο χαμηλά που θα μπορούσε να τον πάρει. Το τράβηγμα· ο χυμός πιέζει στην άρθρωση, το ξύλο στενάζει να ξαλαφρώσει. Οι ρίζες του διαβάζουν το χώμα κάτω απ' τα πόδια της και βρίσκουν μόνο άμμο ρηχή κι ασταθή. Μπορούσε να διαβάσει το χώμα. Δεν μπορούσε να διαβάσει τι θα γινόταν η πείνα της. Εκείνη έφυγε το τέταρτο πρωί. Την είδε να βαδίζει ανατολικά. Χρόνια αργότερα, ένας ταξιδιώτης ξεκουράζεται στη σκιά του και μιλά για ένα ανατολικό περιβόλι, φυτεμένο από γυναίκα με σκασμένα χείλη. Δεν απαντά. Πάνω του κρέμεται ακόμα ο καρπός του καλοκαιριού εκείνου· μαυρισμένος, ένα με το κοτσάνι. Δεν ξεχωρίζει πια πού τελειώνει το κοτσάνι και πού αρχίζει αυτός. Τον φύλαξε ακέραιο, κι αυτός τον φυλάκισε. Ανατολικά του, η γυναίκα με τα σκασμένα χείλη είχε βγάλει περιβόλι απ' την πείνα της.

Η Τομή