Το Κατώφλι

Η ζωή σου είναι ένα σπίτι που του ξέρεις κάθε τρίξιμο – εκτός από ένα δωμάτιο. Αυτό που σφράγισες τη νύχτα που διάλεξες σιωπή. Το μυαλό ξέχασε την κλειδαριά, μα το χέρι ξέρει ακόμα το κρύο της μπρούτζινης κλειδαριάς. Η σκόνη αλλάζει χρώμα πάνω στην πόρτα. Αναδιατάσσεις τον διάδρομο για να μην αντικρίσεις ποτέ την πόρτα, μα η κάσα σκεβρώνει ό,τι κι αν έκανες. Το ξύλο στενάζει κάτω από βάρος που δεν του ανήκει, ενώ η σιωπή αιμορραγεί κάτω απ' την πόρτα σαν μαύρο νερό. Το χέρι σου βρίσκει την κλειδαριά. Η σκουριά αντιστέκεται, έπειτα ραγίζει. Η πόρτα υποχωρεί.

Η Οδός

Διαβαίνεις το κατώφλι. Ο αέρας είναι βαρύς, με γεύση χαλκού και παγιδευμένου χρόνου. Κάθεται ακριβώς εκεί που τον άφησες: γυμνά πόδια στο κρύο τσιμέντο, χέρια κλειδωμένα γύρω απο το δοκάρι. Δεν έχει κουνηθεί από τη νύχτα που σφράγισες αυτήν την πόρτα. Σηκώνει το βλέμμα απ' το δοκάρι. Στο πρόσωπό του, καμιά κατηγορία – μόνο η απόλυτη ακινησία κάποιου που δεν σταμάτησε ποτέ ν' ακούει το βήμα σου. Την αγρύπνια που εγκατέλειψες, εκείνος την κράτησε. Η δύναμη που χρειάστηκε για να τον σφραγίσεις εδώ δεν ήταν τίποτα μπροστά στη δύναμη που χρειάστηκε για να μείνει. Τα γόνατά σου χτυπούν το τσιμέντο. Ανάπαυσου τώρα. Θα το σηκώσω εγώ. Ό,τι είχες σφραγίσει ξεχειλίζει στο στήθος σου, μα δεν καταρρέεις. Στέκεις. Συναντάς το βλέμμα του και αφήνεις το βάρος σου να γείρει πλάι στο δικό του. Οι ώμοι του χαλαρώνουν· τα χέρια του αφήνουν το δοκάρι. Ο τοίχος πίσω του τρέμει συθέμελα, ραγίζει· τα χέρια του, ξεκλείδωτα ύστερα από τόσα χρόνια, γεμίζουν φως.

Η Σκιά

Το χέρι της Ανθεκτικής βρίσκει την κλειδαριά, μα ο καρπός της δεν γυρίζει. Το σώμα θυμάται ό,τι το μυαλό ξανάγραψε. Πίσω από την πόρτα, μια φωνή παιδική: Γιατί κλείνεις την πόρτα; Αποφασίζει πως το δωμάτιο δεν υπάρχει. Όταν η φωνή αιμορραγεί απ' τους τοίχους, αποφασίζει πως ολόκληρο το σπίτι σαπίζει. Μια νύχτα ανάβει το σπίρτο. Φωτογραφίες κουλουριάζονται· το χαλί μαυρίζει. Τρέχει ξυπόλητη στο σκοτάδι, λέγοντας στον εαυτό της πως η λάμψη πίσω της είναι ανατολή. Αλλάζει πόλη, υψώνει νέους τοίχους· μα τα χέρια μένουν ίδια. Στο σκοτάδι τα δάχτυλά της βρίσκουν ένα χερούλι. Η ίδια ακριβώς υφή του ξύλου κάτω απ' την παλάμη. Το δωμάτιο που έκαψε δεν ήταν ποτέ μέσα στο σπίτι. ❖ Ο Ελεήμων ανοίγει την πόρτα. Βλέπει το παιδί. Γονατίζει. Σε βλέπω. Ξέρω τι έγινε. Ανάπαυσου τώρα. Το στήθος του μαλακώνει, και το περνά για άφεση. Το χέρι του βρίσκει τον ώμο του παιδιού, και είναι βέβαιος: τα χειρότερα πέρασαν. Σηκώνεται. Περνάει την πόρτα, κι αυτή μένει ανοιχτή. Δεν ξαναπερνά αυτό το κατώφλι. Η ζεστασιά που του χαλάρωσε το στήθος μες στο δωμάτιο, παγώνει ως το πρωί. Ανακαλύπτει πως η διήγηση τη φέρνει πίσω – πιο γεμάτη απ' το άγγιγμα, κι όποτε τη γυρεύει. Μιλά για το δωμάτιο, κι όσο μιλά, το παιδί γίνεται πιο θολό. Όταν λέει την ιστορία, τα χέρια του αναπαριστούν το γονάτισμα. Το πρόσωπο του παιδιού, το πλάθει. Επισκέπτες ρωτούν τι βρήκε εκεί μέσα. Κανείς δεν ρωτά τι άφησε. Το αγόρι είναι ακόμα εκεί. Τα χέρια του δεν κουνήθηκαν. Η πόρτα μένει ανοιχτή σε ακροατές που πιστεύουν πως η διάσωση έγινε.

Η Τομή