Το Κατώφλι

Η καταιγίδα έγινε ανάμνηση. Το κλαδί που ξέσκισε χάθηκε· ο ρόζος μένει – μια σκοτεινή δίνη εκεί όπου η ίνα αρνήθηκε να υποχωρήσει. Ό,τι αποκόπηκε, έχασε το όνομά του. Μετά, άνοιξη. Ο χυμός ανεβαίνει, συναντά τη δίνη. Η ίνα κάμπτεται. Το κουβαλάς τόσο καιρό που δεν ξεχωρίζεις: μεγάλωσες γύρω απ' την πληγή, ή μέσα της;

Η Οδός

Μετράς τους δακτυλίους. Εκεί· η χρονιά που σχίστηκε το ξύλο. Από τότε η ίνα δεν τρέχει πια ίσια. Πρώτα, η παρόρμηση να γείρεις – να γυμνώσεις την ουλή σε κάθε διαβάτη. Έπειτα, η βίαιη ανάγκη να πιέσεις την ίνα να ισιώσει, τραβώντας τον κορμό τεντωμένο ωσότου να εξαφανιστεί ο ρόζος. Όμως ο ρόζος είναι συμπιεσμένο ξύλο. Δεν υποχωρεί. Έτσι μεγαλώνεις. Ούτε προς την πληγή. Ούτε μακριά της. Άλλος ένας δακτύλιος. Κι άλλος ένας. Καθένας αγγίζει τον ρόζο στο πέρασμά του. Καθένας προχωρά. Την άνοιξη, ένα πουλί κάθεται εκεί που κάποτε ήταν το κομμένο κλαδί. Δεν έχτισες φωλιά γι' αυτό. Το μεγάλωμα σου τη σκάλισε. Ο ρόζος γίνεται μια δίνη ανάμεσα σε τόσες άλλες. Μόνο το ξύλο ξέρει ποιος δακτύλιος είναι η καταιγίδα.

Η Σκιά

Η Άμεμπτη θρέφει τον φλοιό· λιμοκτονεί το καρδιόξυλο. Κάνει την καταιγίδα ψεγάδι για να μην την πενθήσει. Πιέζει την ίνα να ισιώσει, αρνούμενη να πιει απ' τα βαθιά. Ήταν πολύ καιρό πριν, λέει. Το ξύλο έκλεισε. Μια άνοιξη, ένα παιδί χαράζει τ' αρχικά του στο φλοιό της. Το μαχαίρι γλιστράει μέσα, βρίσκοντας μόνο αέρα. Το κενό που αρνιόταν χάσκει ανοιχτό στον ουρανό. Σπρώχνει ψηλά, στηριγμένη στον αρραγή φλοιό· ώσπου η κόμη βαραίνει πάρα πολύ για μια καρδιά που δεν κρατά τίποτα. Στην εγκάρσια τομή: κενό εκεί όπου θα 'πρεπε να πάλλεται το καρδιόξυλο. Ο ρόζος στέκει στο κέντρο, ανέπαφος. Κάθε δακτύλιος μεγάλωσε γύρω του. Κανείς δεν πέρασε μέσα. ❖ Ο Διάφανος μεγαλώνει μόνο προς τον ρόζο. Ένας ταξιδιώτης ξαπόστασε στη σκιά του. Επαίνεσε τα φύλλα· έφυγε χωρίς να δει τον ρόζο. Έμαθε να γέρνει. Να γυρίζει τη ρωγμή σε κάθε επισκέπτη ωσότου να μη βλέπουν τίποτε άλλο. Μια φορά, δούλεψε. Ένας ξένος σταμάτησε κάτω, κοίταξε ψηλά. Το βλέπω, είπε, κι έμεινε. Η πληγή βρήκε μάρτυρα. Κάτι στην ίνα ίσιωσε. Σχεδόν. Ο ξένος προχώρησε. Η ίνα γύρισε πίσω. Είχε όμως μάθει το σχήμα του ίσιου. Χρόνια αργότερα, μια ταξιδιώτισσα σταματά κάτω. Πόσο ζωντανός δείχνεις, λέει. Και το εννοεί. Λυγίζεται να γυμνώσει τη σαπίλα. Ο άνεμος έρχεται πριν προλάβει. Ο κορμός σχίζεται ακριβώς πάνω στη ρωγμή που μια ζωή ικέτευε τον κόσμο να μαρτυρήσει.

Η Τομή